ชินชิน@ประชานิเวศน์

ชินชิน เข้า รร. ประถม ที่ รร.ประชานิเวศน์

ก่อนที่น้องชินจะจบ อนุบาล 3 จาก รร. อนุบาลฉัตรเฉลิม นั้น

คุณแม่ (ติ๋ว) ก็มีการตระเตรียมหา รร. เพื่อเรียนต่อในระดับ ประถม

ก็ได้วางแผนไปสอบประมาณ 2-3 ที่ แห่งแรก ก็ที่ รร. ราชวินิต, แห่งที่ 2 ที่ สาธิต เกษตร, แห่งที่ 3, 4 ก็กะว่า เอาใกล้ๆ บ้าน ได้แก่ที่ รร. ประชานิเวศน์ และ รร. กรมชลประทานวิทยา

โดยส่วนตัวแล้ว ผมเอง ขอเป็น รร. ที่ใกล้บ้าน เดินทางสะดวก คุณภาพพอได้ แค่นี้ ผมก็พอใจแล้ว บอกตรงๆ เลยว่า รร. ประชานิเวศน์ เป็น รร. ในความต้องการมากที่สุด ด้วยเหตุผลหลายๆ อย่าง อาทิ เป็น รร. ของ กทม. เรียนฟรี, ใกล้บ้าน, เป็น รร. ที่มีชื่อเสียงมายาวนาน, มีหลานๆ ฝ่ายภรรยาหลายคนจบจากที่นี่ และก็เรียนต่อระดับสูงๆ ที่ดีๆ กันทั้งนั้น

แห่งแรกที่ไปสมัครสอบก็คือ รร. ราชวินิต (สามเสน) เป็นการพาลูกไปสมัครสอบเป็นครั้งแรกเลย มีการสัมภาษณ์เล็กน้อย น้องชินก็พอตอบได้ แต่เสียงเบามาก เกือบจะไม่ได้ยินเลย ใช้เวลาในการสมัครไม่นาน ก็เรียบร้อยแล้ว... พอถึงวันสอบ ก็ต้องออกจากบ้านตั้งแต่เช้า พอถึง เวลาใกล้เข้าห้องสอบ เขาก็ให้เด็กเข้าแถว เตรียมตัว เพื่อเดินขึ้นตึก เข้าห้องสอบ... ระหว่างนั้น ก็ไม่ทราบเกิดอะไรขึ้น น้องชินเรา ก็เกิดอาการร้องไห้ขึ้นมา ทำเอา พ่อและแม่ ตกใจหมดเลย สักพักแกก็หยุดร้อง และก็เข้าห้องสอบได้โดยไม่ีมีปัญหา...

จากนั้น พ่อและแม่ ก็ได้แต่รอเวลา ลูกสอบเสร็จ โดยทาง รร. ให้ผู้ปกครองรอรับลูกที่ข้างล่าง เขาห้ามขึ้นไปบนตึก... เมื่อได้เวลารัีบลูก ก็ชุลมุนพอสมควรนะ เพราะผู้ปกครองแต่ละคน ก็มายืนออ ยืนรุม เต็มไปหมด ขาดความเป็นระเบียบ ในขณะที่เด็กๆ ก็ทยอยเดินออกมาจาก ตึก... สิ่งหนึ่งที่ผมจะได้ยินอย่างมากเมื่อผู้ปกครองพบกับลูก ก็คือ คำถามที่ถามคล้ายๆ กัน ซ้ำๆ กัน อาิทิ "ทำข้อสอบได้ไหมลูก" "ข้อสอบยากไหมลูก" มีแต่คำถามแนวนี้ทั้งนั้นเลย... พอผมได้ยินคำถามแบบนี้บ่อยๆ ก็ทำให้ผม ไม่ถามคำถามนี้ กับน้องชิน... เมื่อผมพบหน้าลูก ผมกลับถามว่า "หิวไหมลูก" เพราะเวลานั้น ก็ใกล้เที่ยงแล้ว แกก็ไม่ได้พูดอะไรมากมาย พวกเรา 3 คน พ่อแม่ลูก ก็ชวนกันไปทานข้าวแถว รร.... ในระหว่างทางที่นั่งรถกลับบ้าน พ่อและแม่ ก็อดไม่ได้ที่ต้องถามแกเกี่ยวกับการทำข้อสอบว่า เป็นอย่างไรบ้าง ทำได้หรือไม่ ถามแกไปเท่าไร แกก็ไม่ยอมบอกอะไรเลย บอกแต่ว่า มีการเปิด VDO การ์ตูน ให้ดู (คิดว่า ให้เด็กทำตัวสบายๆ)...

จากนั้น อีก 1 สัปดาห์ ก็ประกาศผลสอบ แม่ติ๋วพาลูกไปดูผลสอบ ผลปรากฏว่า สอบไม่ได้ครับ, Fail ครั้งที่ 1, ก็ไม่ได้ Serious อะไรมากนะ เมื่อมองปัจจัยหลายๆ อย่างแล้ว อาทิ น้องชินแกมีอายุที่น้อยกว่าเด็กอื่นๆ ที่เรียนระดับเีดียวกัน เพราะแกเกิด ธ.ค. 2546 ก็คล้ายๆ กับว่า แกเรียนเร็วไป 1 ปี (ประมาณนั้น)... ก็ไม่เป็นไร สอบไม่ติด ไม่ว่ากัน สิ่งที่ต้องการในคราวนี้ อยากให้แกมีประสบการณ์เกี่ยวกับการสมัครสอบ ประสบการณ์ด้านการสอบต่อมากกว่า

รร. แห่งที่ 2 ที่ไปสมัคร ก็คือ รร. ยอดนิยมของผู้ปกครองจำนวนมาก นั่นคือ รร. สาธิตเกษตร บางเขน ก็เป็นที่ใฝ่ฝันของผู้ปกครองจำนวนมากที่อยากให้ลูกหลานตนเองได้เีรียนที่ รร. แห่งนี้

แม่ติ๋ว เรา ก็พาน้องชินไปสมัครกับเขาด้วย สำหรับผม ก็เห็นด้วยนะ เป็นการหาประสบการณ์ของเด็ก อย่างน้อยเราก็เปิดโอกาสให้ลูกเรา ไปหาประสบการณ์ดู

แห่งที่ 3 ที่ไปสมัคร ก็คือ รร.ประชานิเวศน์ คิดว่า ยังไงเสีย ที่ประชานิเวศน์ ก็ต้องสอบได้ ผมมั่นใจค่อนข้างมากนะ ตอนที่สมัคร ก็เกิดการลังเลนะ เพราะ รร. เขาให้เราเลือกว่า จะสอบระดับไหน เพราะว่าที่นี่ มีทั้งระดับเตรียมประถม และประถม... สุดท้ายก็ตัดสินใจเลือกระดับประถม ไปเลย บอกตรงๆ เลยว่า ค่อนข้างลังเลใจกับการเลือกระดับประถม เพราะเกรงว่าระยะยาวแล้ว แกอาจเรียนหนักไป จะทำให้ทั้งบ้านเครียดกับการเีรียนของแก

ทีนี้ ก็ได้แต่รอวันสอบของแต่ละที่... แต่ดันมีการเปลี่ยนแปลงกระทันหันที่ รร. ประชานิเวศน์ เปลี่ยนแปลงเพราะว่า เป็นนโยบายของ กทม. ที่ปีนี้ กำหนดว่า ไม่ต้องสอบ ให้รับเด็กในเขตทั้งหมด... ก็ซวยเลยเรา เพราะน้องชินไม่ได้้ย้ายเข้ามาในเขตจตุรจักร ยังอยู่เขตปากเกร็ด เหมือนเดิม ก็เลยอด... แต่ รร. ก็ให้สิทธิในการจ้บฉลากสำหรับเด็กนอกเขต ทราบมาว่า เขาให้สิทธิประมาณ 30 คน จากเด็กทั้งหมดที่ต้องจับฉลากประมาณ 200 คน...ผลการจับฉลาก ก็ปรากฏว่า น้องชินเราโชคดีอีก จับไม่ได้... ดูเหมือนปีนี้ จะไม่ใช่ปีทองของน้องชินนะ สอบก็ไม่ติด จับฉลากก็ไม่ได้... ทีนี้ พ่อและแม่ ก็เริ่มเครียดแล้วหละซี ทำไงดีหละ... มีเพื่อนที่แกมีลูกเรียนที่โน่น แนะนำว่า ให้หา ผอ. รร. ทันทีเลย บอกว่า จะบริจาคเงิน อะไรประมาณนี้... ก็เลยลองทำดู ที่ไหนได้ ช่วงเวลานั้น ติดต่อ ผอ. ไม่ได้เลย ไม่ทราบหายไปไหน (คงเป็นปกติ ที่ ผอ. ท่านต้องหายตัวในช่วงนี้อยู่แล้ว เพราะมีผู้ปกครองอยากพบมาก)... ทำไงดีว้า วันนั้น เป็นวันเสาร์ ผมเองก็เพิ่งกลับมาจาก ดูงานที่เยอรมัน... โทรหาคนโน่นนี่ ก็ไม่ได้ผลอะไรเลย...

รอถึงวันจันทร์ เลยแจ้งข่าวให้เพื่อนๆ ทราบว่า ลูกตู ไม่ติด รร. ประชานิเวศน์ ใครพอช่วยได้ (วะ)... ปรากฏว่า มีคนยื่นมือเข้ามาช่วยเยอะแยะเลย (ดีใจมากมาก) แต่ละคน ก็ขอเอกสารเกี่ยวกับน้องชิน เพื่อจะช่วยเหลือให้... มีพี่คนหนึ่ง (ไม่ขอเอ่ยชื่ือนะ) บอกให้ผมไปที่ เขตบางกอกน้อย ไปรับหนังสือฉบับหนึ่ง แล้วให้นำมายื่นให้กับ ผอ. รร. ประชานิเวศน์... ผมก็ไม่รอช้า รีบไปรับจดหมายในเช้าวันอังคารทันที... เมื่อรับเสร็จแล้ว ก็นำมายื่นให้ ผอ. แต่เจ้าหน้าที่บอกว่า ผอ. ไม่อยู่ ให้ฝากเรื่องไว้อีก... ผมก็ใจคอไม่ดี คิดว่า เจ้าหน้าที่คงเอาเรื่องเราทิ้งมากกว่า คงไม่ได้ส่งให้ ผอ. แน่เลย... แต่ก็ส่งให้เจ้าหน้าที่เขาไป เพราะว่าไม่รู้จะทำอย่างไรดีแล้ว

ก่อนจะเข้าโรงเรียนประชานิเวศน์

ไปรถบริการของ รร. กับการเป็นห่วงอย่างมาก

ชินชิน ได้รับรางวัลการระบายสี 2 รางวัล

ในช่วงเทศกาลวันแม่ 12 ส.ค. 2552 ทาง รร. มีการจัดกิจกรรมเกี่ยวกับการระบายสี น้องชินเราก็ไม่ธรรมดา ได้รับมา 2 รางวัีล คือ ประกวดของ....... ได้รับรางวัลรองชนะเิลิศ.......... และอีกอันคือเป็นการประกวดภายในระดับชั้นเดียวกัน น้องชินเราได้อันดับที่ 2

ในการประกาศผลสอบครั้งแรกของ เตรียม 2 น้องชิน เลขที่ 20 สอบได้ที่ 2 ของห้อง... พ่อและแม่ ดีใจจัง ที่ลูกทำได้ดีขนาดนี้ ก็ขอให้รักษาระดับการเรียนในระดับนี้ ไปเรื่อยๆ นะลูกชิน...

เรื่อง รองเท้า ค่อนข้างเป็นปัญหาของเด็กเหมือนกัน มีการหยิบผิดกันไปมา... มีอยู่วันหนึ่ง พอมีเวลาไปรับลูก ก็แวะไปหาลูกที่ รร. ตอนนั้น น้องชิน กำลังเรียนอยู่ ยังไม่เลิกเรียน เราเองก็นั่งแอบดูพฤติกรรมของแก ก็เพลินดี มีการหยอกเล่น แกล้งกันกับเพื่อนๆ ผลักกันไปมา... ก็ประสาเด็กดีใจที่เห็นลูกเล่นกับเพื่อนๆ ได้... จากนั้น ได้เวลาเลิกเรียน เราก็ยังคงนั่งห่างๆ แอบมองแกไปเรื่อย เห็นแกเดินออกมานอกห้องเรียน ไปที่ชั้นวางรองเท้า ก้มๆ มองๆ มุดหารองเท้าแกตั้งนาน สักพัก แกก็เดินเข้าไปในห้อง แล้วก็กลับมาหาต่อ ทำให้เรางงว่า มันเกิดอะไรขึ้นเหรอ... ดูแกหาไปหามา จากนั้นแกก็หน้าแดง เริ่มร้องไห้ (อ้าว) เลยรู้ว่า รองเท้าแกหาย มีเพื่อนหยิบผิดไป เราเลยต้องเดินไปหาแก และช่วยแกหา... สักพักคุณครูแก ก็ออกมาช่วยดูให้ (ทำให้รู้ว่า เมื่อกี้ที่แกเข้าไปในห้องนั้น แกเข้าไปบอกคุณครูเรื่องรองเท้า)

ชินชิน มีเหาบนหัว

ชินชิน ยืมหน้งสือมาจากห้องสมุด

วันพ่อ ประทับใจจัง 2551

1 ธ.ค. 2551 ที่ รร. อนุบาลฉัตรเฉลิม น้องชิน จัดกิจกรรมวันพ่อ ก็เป็นประจำกันทุกปี

ผมเอง ก็ตื่นเต้นน้อยหน่อย เพราะปีที่แล้ว พกทั้งกล้อง Digital และกล้อง VDO ทำเอาพ่อชิน หน้าแตกไปเลย...ก็ช่วงที่ร้องรำทำเพลง น้องชินเรา เต้นไปร้องไปไม่หยุด ไม่รู้เป็นเพราะอะไรของเธอ...

ปีนี้ เลยเอาไปเฉพาะกล้อง Digital เพียงอย่างเดียวเท่านั้น คิดว่า เท่านี้ก็พอแล้ว

ตอนเริ่มงาน ปีนี้ ก็ดู เหมือนๆ กับปีที่แล้ว คือนำเด็ก อ.3 ทั้งหมด มายืนห่างๆ หน้าเสาธง และให้ร้องไปเต้นไป แต่ที่ต่างกันก็คือ ให้พ่อเด็กทุกคน ยืนอยู่ด้านหลังของลูกๆ ส่วนลูกก็เต้นไปด้านหน้า... เต้นไป เต้นมาจนจบเพลง จากนั้น... ก็มี Surprise ตรงที่ ครูให้เด็กกลับหลังหัน หันหน้าหาคุณพ่อ จากนั้น ให้เด็ก กราบเท้าคุณพ่อ... เล่นเอาผมตื้นตันใจไปเลย ต้องลงไปกอดลูกชิน ของป่าป๊า...

จากนั้น ให้พ่อๆ ทุกคน เข้าไปในห้องเรียน นั่งรอคุณลูกเข้ามา (ส่วนนี้ก็เหมือนกับปีที่แล้ว) จากนั้น เด็กๆ ก็จะเดินเข่าเข้ามาในห้องทีละคน ทีละคน และก็ไปนั่งด้านหน้าของคุณพ่อ เมื่อพร้อมกันแล้ว ก็กราบพ่อ และส่งมอบ Card ให้ 1 ซอง... ก็ไม่ค่อยกล้าเปิดซองออกมาสักเท่าไร เกรงว่า จะน้ำลาย เอ๊ย น้ำตาจะซึมออกมา สุดท้าย ก็ต้องเปิด เพราะอดไม่ไหว เพราะเป็นสิ่งดีๆ ที่ลูกประดิษฐ์ขึ้นมา และมอบให้คุณพ่อ...

เปิดอ่านแล้วก็ดีใจ ในสิ่งที่ได้เห็น ได้อ่าน ดีใจมากมากจริงๆ ผมถามชินว่า คิดเอง เขียนเอง หรือไม่ แกตอบว่า แกทำเองทั้งหมด........

แม่ไม่อยู่ 4 วัน ก็มีเรื่องมันๆ อีกตามเคย

หม่าม๊า หรือ คุณแม่ ไปทำบุญที่เชียงรายกับเพื่อนๆ ตั้งแต่วันศุกร์ ที่ 7 พ.ย. 2551 มีกำหนดการเดินทาง 4 วัน ไปวันศุกร์ กลับคืนวันจันทร์

แม่ไม่อยู่ทีไร ป่าป๊า เครียดทุกที ก็เหนื่อยอีกแล้วเรา ต้องคอยดูแล ลูกหมู แต่ชินชิน บอกว่า แกไม่ใช่ลูกหมู แต่แกเป็นลูกแมว ก็มีเรื่องพอสรุป สนุกๆ ได้ดังนี้

วันแรก คืนวันศุกร์ เราก็พาแกไปที่ Lotus ประมาณสัก 19.30 น. ได้ ที่ชอบพาไป ก็เพราะ ใกล้บ้านดี ขับรถสัก 10 นาที ก็ถึงแล้ว ไปช่วงเย็นๆ ก็โล่งดี จอดรถสะดวก ชินชิน ชอบไป ก็เพราะมีที่ให้เล่น ในร้าน KFC และ McDonald

เหตุการณ์ ก็ปกติทุกอย่าง พอเล่นเสร็จ แกก็ถามหาของกิน ทั้งๆ ที่ชอบรับปากก่อนไปทุกครั้งว่า ไม่กินของ ขอไปเล่นอย่างเดียว ก็ซื้อ Frech Fried & มันบด ให้แกกิน พอกินเสร็จ ก็ไป Super เพื่อซื้อ แกแฟ ให้ผ่อผ่อ (คุณย่า) ระหว่างที่เดินไปนั้น แกก็เจอร้านให้เช่า DVD แกบอกว่าขอเข้าไปดูหน่อย เราเองก็รู้ทันว่า แกคงจะขอซื้อแผ่นหนังแน่แน่ เลยบอกแกว่า ที่บ้านมีเยอะแล้ว ไม่ต้องเข้าไปหรอก แตแกก็ไม่ยอม จูงมือเราเข้าไป จากนั้น แกก็หยิบหนังมาให้เรื่องหนึ่ง และบอกว่า เรื่องนี้ที่บ้านยังไม่มี และแกพูดต่อว่า เป็นเรื่อง พลูโต แต่ไม่เป็นไร ให้ป่าป๊า จำชื่อเรื่องไว้ และกลับไป Search ใน Net ดู เล่นเอาเราอดขำไม่ได้ เพราะว่า ระยะหลังนี้ พอแกอยากดูการ์ตูนเรื่องอะไร เราเองก็จะ Search ใน http://youtube.com/ ให้ และก็ปล่อยให้แก Click ดูเอาเอง (ประหยัดเงินไปหลายนะ อีกทั้ง ให้แกได้หัด Click Notebook ด้วย)

ตอนกลับมาบ้าน ก่อนนอน แกก็พึมพำว่า "คิดถึง หม่าม๊า จังเลย" บางทีก็สงสารแกเหมือนกัน เพราะแกจะใกล้ชิดกับแม่มากกว่าพ่อ แม่พาไปเรียนพิเศษ ซื้อของให้ เอาใจสารพัด

เราเองก็ถามแกว่า แล้วชินชิน ไม่คิดถึง ป่าป๊าเหรอ แกตอบว่า "ก็ป่าป๊า อยู่แค่นี้เอง" (ทำไมต้องคิดถึงด้วย)

วันนี้ วันอาทิตย์ ก็ต้องพาแกไปเรียนพิเศษ 2 ที่ ที่แรก ก็เรียนเกี่ยวกับเชาว์ปัญญา เรียน 2 ชั่วโมง จากนั้น ก็ต่อด้วย คุมอง อีก 1 ชั่วโมง

ระหว่างที่นั่งรอ ก็เจอแม่ของใบพลู ซึ่งก็รู้จักน้องชินดี แม่ใบพลูบอกว่า น้องชิน นี่เก่งนะ อายุน้อยกว่าใบพลู แต่เรียน อ.3 แล้ว และตอนนี้ น้องชิน ก็เริ่มลบเลขแล้ว ในขณะที่ลูกแกอายุมากกว่าน้องชินเล็กน้อย แต่ยังเรียน อ.2 และก็บวกเลขแค่ เลข 3 ยังไม่ค่อยได้ (ชินชิน ได้ผ่านการบวกเลข 10 แล้ว ตอนนี้ เริ่ม ลบ 2 แล้ว) เราเองฟังไป ก็อดดีใจ (นิดนิด) ไม่ได้ และแกก็ชมว่า น้องชิน บวกเลขเร็ว อ่านหนังสือได้คล่อง

แม่ใบพลูบอกต่อว่า ลูกแกแปรงฟันเองก็ยังไม่ได้ แต่น้องชินเราแปรงฟันเองนานแล้ว

พอเรียนเชาว์ จบ ก็ต่อด้วย คุมอง ระหว่างที่แกทำแบบฝึกหัดอยู่ เราเอง ก็ย่องไปดูแกเป็นระยะๆ สักพัก ก็เจอแม่เด็กอีกคนหนึ่ง ทราบภายหลังว่า เป็นแม่ของน้องปองแปง ก็เหมือนเดิม แม่ปองแปง ก็ชม น้องชินอีก บอกว่า บวกเลขได้คล่องนะ และบอกว่า แม่น้องชิน เลี้ยงลูกใจเย็น ทำให้เราอดภูมิใจไม่ได้ ก็ยอมรับว่า หม่าม๊า ใจเย็น อดทนเหลือเกิน กับการเลี้ยงลูก เหนื่อยก็เหนื่อย ไหนต้องทำงานบ้านสารพัด

ตอนกลางคืน ป่าป๊า ก็ต้องทำงานสารพัดอย่าง ต้องซัก Underwear และถุงเท้า จากนั้น ก็ขึ้นมาบนห้องนอน เช็ดโน่นนี่ สารพัด สักพัก ชินชิน ก็ขึ้นมาบนห้อง

เราเองทำงานไป ก็บ่นไปว่า เหนื่อยจังเลย... สักพัก ชินชิน แกพูดสวนมาว่า "นี่แค่ลูกคนเดียวเองนะ" (ทำเป็นบ่น) เราเลยถามแกว่า แล้วอย่ากให้ป่า ป๊า มีลูกกี่คนหละ แกตอบว่า อยากให้มีลูก 2 คน เราถามว่า เพราะอะไรหละ แกตอบว่า "หากป่าป๊า หม่าม๊า ขึ้นสวรรค์แล้ว แกจะมีเพื่อนไงหละ"... พูดมาได้ไง ทำเอาเราอึ๊งเลย

สักพัก แกก็พูดต่อว่า หากป่าป๊า หม่าม๊า ขึ้นสวรรค์แล้ว หนูอาจไปอยู่ตรังก็ได้นะ (เพราะว่าญาติๆ อยู่ตรังกันเยอะ)

ก่อนนอนวันนี้ แกก็ขอดู Barney เลยบอกว่า ให้ดู 2 เรื่องนะ แกก็ OK, เปิดให้แกดูผ่าน Youtube ตามเคย...พอจบไป 2 เรื่องแล้ว แกขอต่ออีก (ตามระเบียบ) ก็เลยให้แกต่ออีก 1 เรื่อง แต่ละเรื่องก็ประมาณ ไม่เกิน 10 นาที จากนั้น ก็บอกให้แกไปนอนได้แล้ว

ก่อนนอน แกก็บอกว่า ให้อ่านนิทานให้แกฟัง (ตามเคย) จากนั้น แกก็หยิบหนังสือนิทานมาให้เราอ่าน ตอนแรก ก็อ่านเรื่อง โรงเตี๊ยมสะพานไม้ พออ่านจบ แกขออีก 1 เรื่อง เราเลยต้องอ่านต่อเรื่องที่สอง ชื่อ มารุชกา... พออ่านเสร็จ ก็ปิดไฟนอน ระหว่างนอน แกก็พูดอีกว่า "คิดถึงหม่าม๊าจังเลย"...

สารพัดเรื่องกวนๆ เมื่อแม่ไม่อยู่ 2 วัน

เมื่อวานนี้ พฤหัสที่ 4 ก.ย. 2551 คุณแม่ชินชินไม่อยู่ ไปราชการต่างจังหวัด 2 วัน ที่ EGAT กาญจนบุรี (พ่อ...เหนื่อยอีกแล้ว)

ก่อนไป ชินชิน ก็ถามว่า หม่าหมา ไปกี่วัน กลับวันไหน... แล้ว ก็ถามต่อว่า ป๊า ไปด้วยหรือไม่...ก็ตอบแกว่า ไม่ได้ไป แม่ไปคนเดียว...เราเอง ก็ถามแกว่า หากป๊าไปด้วย แล้วจะทำอย่างไร แกก็บอกว่า ไม่เป็นไร จะอยู่กับ จี่จู้ (ลูกสาวของพี่สาว)

ตกเย็น พอแกกลับมาจาก รร. แกก็โทรมาหาพ่อ ซึ่งปกติแกจะโทรหาแม่...แกก็โทรมาถามว่า ป๊าจะกลับบ้านกี่โมง ก็ตอบแกไปว่า ประมาณ 5 โมง... แล้วก็บอกว่า เย็นนี้ จะพาไปทานข้าวนอกบ้าน...

ก่อนกลับบ้าน ก็ได้โทรไปที่บ้านหาชินชิน บอกให้แกทำ Kumon ด้วย... เท่านี้เอง แกก็ไม่ Enjoy แ กก็พูดอะไรไม่รู้มากมาย ทำนองโมโห...เราเองก็งง ว่า เกิดอะไรขึ้น ก็วางหูไป

เมื่อกลับถึงบ้าน ปรากฏว่า แกหลับไปแล้ว คุณย่า บอกว่า หลังจากแกคุยโทรศัพท์เสร็จ แกมีอาการโมโห โำกรธ จากนั้น ก็ทำ Kumon, พอทำได้ประมาณ 1 หน้า แกก็หลับไป หลับที่ Sofa ซึ่งแกชอบหลับประจำ...

เราเลยต้องรอ...รอเพื่อจะพาไปทานอาหารนอกบ้านกับคุณย่า และน้องสาว (แซ้กู)... รอจนกระทั่ง 6.30 น. แกก็ตื่น ตื่นมาก็งอแงนิดหน่อย แต่ก็ไม่มาก จากนั้น ก็เตรียมตัวออกจากบ้าน...

ระหว่างทางก็ถามแก เกี่ยวกับการบ้าน และทำ Kumon ไปกี่เล่ม...ถามไป ถามมา แกบอกว่า แกขอกลับบ้าน จะกลับไปทำการบ้าน พูดคุยเท่าไร ก็ไม่ยอม จะขอกลับบ้านท่าเดียว เราก็บอกแกว่า ขอไปทานอาหารเสร็จก่อน ขอทานอาหารสักครู่ แกก็ไม่ยอม จะขอกลับบ้านท่าเดียว เราเองเริ่มเครียด และโมโหนิดๆ...จนกระทั่งขับรถไปถึงร้านไก่ตระกร้า ที่ใกล้บ้านน้องสาว... แกก็ยังไม่ยอมลงจากรถ บอกว่าจะกลับบ้านไปทำการบ้าน ก็ต้องอธิบายสักพัก แกก็เลยยอมเข้าร้าน... แต่ต้องอุ้มแกเข้าไป...

ตอนอยู่ที่้ร้าน ก็ทานอาหารได้มากพอดู สงสัยคงหิว ทานไปก็เล่นไป เฮฮาไป ตามประสา... Hi-light มาตอน Check Bill...ระหว่าง Check Bill น้องสาวก็ล้วงกระเป๋าตังก์ออกมา ถามว่าจะจ่าย Card หรือไม่...เราเองก็ล้วงกระเป๋าตังก์ออกมาบอกว่าขอดูยอดก่อน...ระหว่างนั้น ชินชิน ก็พูดแทรกขึ้นมาว่า "ป๋า๋๊ป๊า ไม่ต้องจ่าย ให้แซ้กูจ่าย จะได้ไม่เปลือง" เท่านี้เอง เล่นเอาฮาเลย

เช้าวันรุ่งขึ้น คือวันที่ 5 ก.ย. 2551 เช้านี้ พอตื่นมา แกก็สั่งให้ ป๊า หยิบนมให้แกทาน ก็ตามใจแก ทำไงได้ ม๊าไม่อยู่...จากนั้น แกก็สั่งว่า ป๊า เย็นนี้ทำงานเสร็จก็ให้กลับบ้านเลย ไม่ต้องรอให้เิลิกงาน

จากนั้น ก็ให้แกไปอาบน้ำ กว่าจะได้เิริ่มอาบช้าเหลือเกิน คือว่า หลังจากที่ ชินชิน เข้าห้องน้ำแล้ว แกก็ Lock ประตู เราเองก็คิดว่า แกคงอาบน้ำเอง...ก็เลยลงไปชั้นล่างเพื่อทำธุระหน่อย ยังไม่ทันจะได้ทำธุระเลย แกก็ตะโกนเรียกให้ขึ้นไป เพื่อช่วยแกอาบน้ำ ก็ต้องทำตามที่แกบอก (สั่ง)...เมื่อแกอาบน้ำเสร็จแล้ว เราก็บอกให้แกแต่งชุดกีฬา เพราะเป็นวันศุกร์ จากนั้น เราก็เข้าห้องน้ำอาบน้ำต่อ ก็เอาลิงเข้าไปในห้องน้ำประจำ...พอเราอาบเสร็จ ก็ใส่ลิงตัวเดียวออกมา เพื่อจะใส่กางเกงที่นอกห้องน้ำ...ออกมาจากห้องน้ำ ดันเจอแกยืนรออยู่ แกบอกว่า ให้ช่วยแกใส่กางเกงให้ด้วย เพราะแกบอกว่าไม่รู้ด้านไหนด้านหน้า หรือด้านหลัง...เราเองก็เขินนิดๆ เพราะยังไม่ได้ใส่กางเกง บอกว่าให้รอก่อน...แล้วเราก็หันหลังให้แก เพื่อจะหากางเกงใส่ก่อน ระหว่างนั้น แกก็บอกว่า ป่าป๊า ก้นหอมจัง...เราฟังแล้ว อดขำไม่ได้...ขำตรงที่ลูกมันพูดมาได้ไง เลยนึำกต่อว่า คงเป็นเพราะกกน. มีกลิ่นน้ำยาซักผ้าติดอยู่...โอ๊ย กวนจริงๆ ว๊อย เด็กอายุยังไม่ถึง 4 ขวบ...

ระหว่างทางที่ขับรถส่งแกไป รร. อนุบาลฉัตรเฉลิม...อยู่ๆ แกก็บอกว่า ป๊า วันนี้ แปลกจังนะ โทรหาหม่าม๊าได้ (เพราะเมื่อวานแกโทรติดต่อไม่ได้)...พออีกสักครู่ แกก็พูดขึ้นมาอีกว่า ป๊า ทำไมเีรียก ซามสุ (น้องชายพ่อ) ว่า หัวโต ก็เลยอธิบายให้แกฟังว่า เพราะแกหัวโต เลยเรียกแกว่าหัวโต...

คุณแม่น้องชิน ไป ซานฟรานซิสโก (USA)

4 ก.ค. 2551, ชิน 4 ขวบ 7 เดือนแล้ว, เช้าวันนี้ คุณแม่ไป Sanfrancisco ตั้งแต่เช้า ตี 5 ออกจากบ้าน เราเองเลยอยู่กะลูก 2 คน
สารพัดเรื่องราวตั้งแต่ เช้าเลย เริ่มตั้งแต่ เข้าห้องน้ำแปรงฟัน ใส่ยาสีฟัน ให้ทีหลัง ก็ไม่ได้ นั่งลงติดพื้น งอแง เลย ต้องใส่ยาสีฟัน ให้แกก่อน...
พอแกอาบน้ำเสร็จ เราก็อาบน้ำต่อ ล๊อคห้องน้ำอย่างดี พออาบไปได้สักพัก ได้ยินเสียงประตูห้องน้ำถูกเปิดออก ชัวร์เลย ชินชิน แกเอากุญแจมาเปิดห้องน้ำ พร้อมกับชูกางเกง ถามว่า ด้านไหน คือด้านหน้า...วันนี้ แกต้องใส่กางเกงกีฬาไป รร. โชคดีนะ ที่เราอาบน้ำมีฉากกั้นอยู่ อธิบายแกเสร็จแกก็ออกจากห้องน้ำไป เราก็อาบน้ำต่อ...
พออาบน้ำเสร็จ เราก็แต่งตัว จากนั้น เดินลงไปด้านล่าง...พอเดินไปถึง ก็เห็นแกนั่งอยู่ที่พื้น ถามแกว่า ใส่ กกน. แล้วยัง (แกเคยลืมใส่)...พอถามปุ๊บ แกก็ร้องไห้ เพราะแกไม่ได้ใส่ และแกบอกว่า แกขี้เกียจถอดกางเกงกีฬา...ก็เลยต้องช่วยแก แกก็เลยยอมใส่...จากนั้น แกก็นั่งที่พื้นอีก ทำงอแง ก็ถามว่า ทำไมลูก แกบอกว่า ให้ป๋า ช่วยผูกผมให้แกด้วย...เราได้ยิน ก็ตกใจเล็กน้อย เพราะเราผูกผมให้ไม่เป็น ก็อธิบายให้แกฟังว่า ป๋า ทำไม่เป็น แต่แกก็ไม่ยอม บอกว่าให้ผูกผมให้แก...สุดท้าย เราก็เลยต้องช่วยแกผูก ผูกตั้งนาน ก็ทำไม่ได้ ผูกไปก็อธิบายให้แกฟังว่า ป๋า ทำไม่เป็น...ตอนหลังแกก็เลย OK ยอมแพ้ คือว่า ไม่ต้องผูก
...เย็นนั้น กลับมาก็ไม่มีอะไรผิดปกติ...ก่อนนอน แกก็บอกให้อ่านนิทานให้แกฟัง...เราเองก็อ่าน อ่านไม่ทันไร ป๋าเริ่มง่วง (เป็นอย่างนี้ทุกที) พอเราเริ่มง่วง เราก็ล้มตัวลงนอน แกก็ปลุกให้เราตื่น เราเองทำแบบนี้หลายรอบ...จนกระทั่ง แกพูดว่า "ตัวขี้เกียจ จงออกไป" ที่แกพูดแบบนี้ เพราะสมัยก่อน แม่แก เคยพูดแบบนี้กับชินชิน... มีอยู่ช่วงหนึ่งแกพูดว่า "ป่าป๋า เดี๋ยวก็นอน เดี๋ยวก็อ่าน หนูไม่ชอบนะ" แกคงโมโหเราน่าดู...

5 ก.ค. 2551, วันนี้ เป็นวันเสาร์ เป็นวันที่ ชินชิน ต้องเรียนพิเศษถึง 3 อย่าง, เด็กสมัยนี้ ทำไมเรียนเยอะจังนะ, เริ่มจากไปเรียนพิเศษที่ รร. ฉัตรเฉลิม ไปส่งเวลา 8.30 น. เรียนถึง 11.00 น...เราเองก็ไปรอรับ วันนี้ รอนานมาก ปกติ แกจะเลิกประมาณ 10.45 วันนี้ เล่นเอาถึง 11.10 น....พอแกเดินออกมาจากห้อง ก็มาหาเรา ท่าทางจะร้องไห้ ถามว่า เป็นอะไรเหรอ...แกบอกว่า อยากไปเล่นที่สนามเด็กเล่นของ รร.... นึกว่า มีอะไร มากมาย ทำเอางง...
จากนั้น ก็ไปรับ จู้... แล้วก็ไปส่ง ชินชิน ไปเรียน ดนตรี และ คุมอง โดยให้ จู้ ดูแลแทน...เราเอง ก็ไป Homepro เพื่อซื้ออุปกรณ์สี ทาไม้...กลับมาบ้าน ก็ทาสีไม้ เพื่อจะปิดช่องแสง และปรับปรุงครัวเล็กน้อย จนถึงประมาณ 4 โมงเย็น ก็พอกันไปบ้าน เจ๊เหลี่ยน (ซามกู) ไปทานมื้อเย็นที่นั้น จนกระทั่ง 6 โมงกว่า ก็กลับมา ขับรถมาได้ครึ่งทาง ชินก็หลับซะแล้ว...คงเป็นเพราะเหนื่อยมาทั้ง ไหนไปเรียนพิเศษ กลับมาก็เล่นอีก...แกหลับจนถึงบ้าน และพาแกไปหลับต่อที่ห้องนอน...ปรากฏว่า แกหลับต่อยาวจนถึงเช้าเลย...เช้าวันอาทิตย์ แกตื่นแต่เช้าประมาณ 6 โมง หลังจากที่แกหลับมาเกือบ 12 ชั่วโมง...เราเอง ก็รู้สึกว่า แกตื่นแล้ว สักพัก ก็ลืมตา มองเห็นแกกำลัง ขยี้ผมแกอยู่ จากนั้น แกเอ่ยปากถามหา โบว์ผูกผม ของแก หายไปข้างหนึ่ง ซึ่งเมื่อคืนตอนแกหลับ มีอยู่ 2 ข้าง...เราเอง ก็งัวเงียอยู่ ก็ช่วยแกหา ปรากฏว่าหาไม่เจอ...แกก็เริ่มจะร้อง (อีกแล้ว)...เราเลยบอกว่า เดี๋ยวจะไปหาที่รถให้...เราเลยต้องลงไปหาที่รถ ก็ไม่พบ...ขึ้นมาบอกแก แกก็จะร้อง...ก็รื้อหมอนบนฟูกออกทั้งหมด แล้วหาใหม่ ในที่สุด ก็เจอ...แกก็ดีใจ
เวลาในตอนนั้น ยังไม่ถึง 7 โมงเช้าเลย แกบอกว่าจะไปอาบน้ำ แล้วจะไปเรียนคุมอง...ทำเอาเรางง
วันนี้ ชินไปเรียนคุมอง ค่อนข้างเช้ามาก จะช้าก็ตรงเรามากกว่า เพราะกำลังทาสี ยังไม่เสร็จ ทาตั้งแต่ วันเสาร์บ่ายแล้ว ต้องมาทาทับเพิ่ม...
หลังจากเรียนเสร็จ แกบอกว่า วันนี้ โต๊ะเล็กที่แกนั่ง แกมาคนแรก และแกก็คุยว่า แกทำไป 2 เล่ม ถูกหมดเลย คุณครูเอาไป 1 เล่ม จะเอาไป show, ไม่รู้จริงหรือไม่ เราเองก็ไม่เข้าใจ...
บ่ายกลับมา เราก็ทำงานบ้านต่อ แกก็มาช่วย คงเป็นเพราะแกเห็น จี่จู้ มาช่วยเรา แกก็เลยไม่ยอม แกช่วยหยิบเครื่องไม้เครื่องมือให้...เก่งจริงๆ...
มีอยู่ช่วงหนึ่ง เห็นผ่อผ่อ (คุณย่า) บอกว่า แกโทรศัพท์ไปหา แม่แก ที่อยู่เมืองนอก...โทรไม่ติด มีแต่เสียงตอบรับอัตโนมัติ บอกว่า ไม่สามารถติดต่อได้...แกพูดว่า คนบ้าพูด ท่าทางคงโมโหน่าดู ที่โทรหาไม่ได้...แกโทรไปตั้งหลายครั้งแหนะ...คิดถึงแม่มาก
...ช่วงบ่าย จู้ จะไปธุระที่จุฬาฯ ชินชิน แกก็อยากไปด้วย เราเองบอกว่า ไปไม่ได้หรอก จู้เขาต้องนั่งมอเตอร์ไซด์ นั่งได้คนเดียว... แกสวนกลับว่า นั่งได้ 2 คน เพราะแกเคยนั่งกับหม่าม้ามาแล้ว...ก็เลยบอกว่า เย็นจะพาไป Lotus...
ก่อนไป Lotus เราเองก็ช่วยแกสระผม เพราะผมชิน เริ่มมีกลิ่น...แกก็แนะนำให้เราทำโน่นนี้ ตั้งแต่ ให้หยิบกะลามัง ตัวที่แกนั่งอาบน้ำ หยิบขวดแชมพู หยิบขัน จากนั้น แกก็ลงนั่งในกะลามัง...ก่อนที่แกจะลง แกบอกว่า ต้องล้างเท้าก่อน...เราเอง ก็สระไม่เป็น ไม่รู้ทำไง ก็เลยทำตามที่แกบอก (สั่ง)...พอใส่น้ำยาเสร็จ ก็ขยี้ๆ แล้วก็ล้างน้ำ...ยากเย็นเหลือเกิน ก็เลยบอกแกว่า ไปล้างผม ในห้องน้ำดีกว่า แกก็ OK...พอไปถึงห้องน้ำ เราก็เอาฝักบัว ล้างผมแก...แกโวยวายใหญ่ แล้วก็เอาหัวแกมาถูกับเสื้อผ้าเรา เปียกหมดเลย...ทำแบบนี้ตั้งหลายรอบ...แกทำไป ก็บ่นไปว่า ป๋า ทำไม่เป็นๆ...

ชิน พี่ฝ้าย พี่ฝน

ปิดเทอมนี้ มี.ค. 2551 พี่ฝ้าย พี่ฝน มากรุงเทพฯ

shin เริ่มเรียนพิเศษแล้ว

ครั้งหนึ่ง เคยคิด เคยสงสัยว่า เด็กสมัยนี้ ทำไม เรียนมากกันจริงๆ แทบจะลืมคำว่า ปิดเทอม ไปเลย

คือดูเหมือนว่า เด็กสมัยนี้ มีแต่เรื่องเรียน ไม่มีการปิดเทอมภาคเรียน

ผิดกับสมัยพวกเรา มีปิดเทอม และเป็นสิ่งที่หลายคนรอวันนั้น

ส่วนเรื่องเรียนพิเศษ จำได้ว่า ไม่เคยเรียนพิเศษเลย นอกจากว่า เรียนพิเศษภาษาจีน

ตอนผมเด็กๆ พอเลิกเรียนจาก รร. แล้ว คุณพ่อ (อาปะ) ก็จะ (บังคับ) ให้ไปเรียนพิเศษภาษาจีนต่อ

ตอนนั้น ไม่ชอบเลยภาษาจีน รู้สึกว่ามันเรียนยาก แต่มาวันนี้ ก็นึกเสียดายที่ว่าขยันน้อยไปหน่อย รู้น้อยไปหน่อย มันน่าจะรู้ภาษาจีนมากกว่านี้ โดยเฉพาะเวลาไปเที่ยวเมืองจีน จะนึกถึงอาปะมากมาก ที่มองเห็นถึงอนาคตเรา อย่างไรก็ตาม ไปเที่ยวจีนคนเดียวสบายมาก ไม่อดแน่ สื่อสารได้สบายๆ

ทีนี้ ก็มาถึงน้องชิน พอแกเรียน อนุบาล 2 เทอม 1... อายุตอนนี้ก็ 3 ขวบ 6 เดือน ก็มีรายการเรียนพิเศษแล้ว เรียนเสาร์ และอาทิตย์ วันเสาร์เรียน Kumon 1 ชั่วโมง... วันอาทิตย์เรียน Kumon 1 ชั่วโมง และเรียนดนตรีอีก 1 ชั่วโมง

เลยกลายเป็นว่า พออยู่ อนุบาล 2, ชินชิน เรียนหนังสือทุกวัน ไม่มีวันหยุดเลย ผมเลยคิดว่า เป็นไปได้ไงที่ตอนนี้ลูกผม เรียนพิเศษแล้ว ซึ่งครั้งหนึ่งเคยคิด เคยมองแต่ลูกคนอื่น ตอนนี้เหตุการณ์เหล่านั้น ก็เกิดขึ้นกับลูกผมเอง... ผมก็นั่งคิด วิเคราะห์ สาเหตุว่า ทำไมผู้ปกครองเด็กถึงให้ลูกตัวเองเรียนมากมาย เด็กจะไหวเหรอ... ก็เลยพอเข้าใจว่า เด็กๆ มีความกระหายอยากเรียน อยากรู้ อยากลอง ไปทุกเรื่อง ทุกอย่าง... และการเรียนรู้ดังกล่าว จะทำให้สมองของเขาได้รับการพัฒนา และเติบโตดี

หากในช่วงนี้ เราไม่มีกิจกรรมการเรียนรู้ใดๆ ให้กับเด็ก จะทำให้สมองเด็กขาดการพัฒนา และจะเป็นปัญหาต่อไปเมื่อเด็กโตขึ้น

ก็เลยคิดว่า หากเด็กอยากเรียน ชอบเรียน ก็ส่งแกไปเรียนเถอะ ลงทุนเรื่องการศึกษาให้ลูกเป็นสิ่งที่วิเศษที่สุดแล้ว (แต่อย่าลืมปลูกฝัง เรื่องการทำความดี การอยู่ร่วมในสังคม การรักษาตัวรอดด้วย)

สำหรับผม ก็โชคดีอย่างหนึ่งตรงที่ คุณแม่น้องชิน จัดการเรื่องนี้ (เกือบ) หมด... (Thanks MaMa นะ)

โรงเรียนที่น้องชินไปเรียนก็ใกล้บ้าน ตรงนี้ที่ผมเน้นเสมอ ไม่อยากให้เสียเวลาเดินทางไปไหนไกลๆ

ที่เรียนพิเ ศษก็อยู่ที่ The Avenue ถ.แจ้งวัฒนะ ขับรถจากบ้านไปก็ประมาณ 15 นาที สะดวกมาก ที่นี่ เป็นแหล่งเรียน และแหล่งกิน โดยเฉพาะ 

สังเกตุจากการเรียนแกแล้ว ดูเหมือนว่า แกชอบ Kumon มาก... เพราะแบบฝึกหัดมีให้ทำเยอะ และก็เป็นในแนวขีดๆ วาดๆ ลากเส้น สำหรับการฝึกควบคุมมือเด็ก ฟังคุณแม่ชินบอกว่า หลังจากเรียนไปแล้วช่วงหนึ่ง

ผลปรากฏว่า การควบคุมมือของน้องชิน ดีขึ้นมากอย่างเห็นได้ชัด ส่วนการเรียนดนตรี ดูเหมือนว่า แกไม่ค่อยชอบ อาจเป็นเพราะว่ามันยาก แฟนเล่าให้ฟังว่า สัปดาห์ที่ผ่านมา แกเรียนไป สักพัก ก็ร้องไห้

เด็กทั้งห้องก็หันมามองแก และก็จำแกได้แล้ว (เป็นเทคนิคให้คนสนใจแบบหนึ่ง)...

2 อาทิตย์ ที่ผ่านมา ในวันเสาร์ แกมักจะเปรยๆ ว่า วันนี้ ชินชินคิดว่าจะไปว่ายน้ำ... ท่าทางแกชอบไปว่ายน้ำมาก คงเป็นเรื่องปกติของเด็กๆ ที่ชอบเล่นน้ำ ผมคิดว่า คงอีกไม่นาน คุณแม่แก คงหาที่เรียนว่ายน้ำอีก... ก็เรียนเข้าไป เพราะเด็กมันชอบ ผิดกับพ่อแก ว่ายน้ำไม่เป็นเลย

(เป็นเพราะตอนเด็กๆ อาปะ ห้ามไปเล่นน้ำ เป็นห่วงลูกจะจมน้ำ พอโตมา เลยว่ายน้ำไม่เป็น)

Shin เกือบจะ 4 ขวบแล้ว

วันนี้ (7 พ.ย. 2550) น้องชิน อายุ 3 ขวบ 11 เดือน
สามารถเขียนหนังสือได้คล่องขึ้นมาก การจับดินสอ การระบายสี ทำได้ดีขึ้นมาก สามารถควบคุมการลากเส้น ได้ดีขึ้น มีความขยันในการทำการบ้าน

แต่สิ่งที่เห็นได้ชัดขึ้น คือ แกกวนมากขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะเวลางอแง
แกจะไม่ยอมทำอะไรด้วยตัวเอง ต้องให้คนอื่นเข้าช่วย
อย่างเช่น มีอยู่วันหนึ่ง แกงอแง อยากกิน ยาคูลท์
แกไม่ยอมไปเปิดตู้เย็น ไม่ยอมไปหยิบเอง
แกเดินไปที่ตู้เย็นแล้ว ก็บอกว่า ตู้เย็นเปิดไม่ได้ เปิดไม่ออก
และแกก็บอกให้ คุณแม่ ช่วยเปิดและหยิบให้
แต่คุณแม่แก ก็มีมุขเหมือนกัน คือว่า คุณแม่เดินไปที่ตู้เย็น แล้วก็แกล้งทำเป็นเปิดตู้เย็น บอกชินๆ ว่าเปิดไม่ได้เหมือนกัน ตู้เย็นคงเสีย และก็มาบอกที่คุณพ่อว่า ตู้เย็นคงเสีย พรุ่งนี้ให้ตามช่างมาซ่อม
ต่างฝ่าย ต่างก็งอแงอยู่สักพัก ไม่มีใครยอมใคร (ตัวคุณพ่อเอง ก็อยู่เฉยๆ)
สุดท้าย ก็ได้ยินเสียงหัวเราะชินๆ
ปรากฏว่า ตัวแกยืนเปิดประตูตู้เย็น และกำลังหยิบยาคูลท์ เอง
สรุปก็คือว่า ชินๆ ยอมแพ้ ไม่งอแงอีกต่อไป
คือปรับตัวเร็วมาก จากที่ งอแง ก็กลับมา หัวเรากิ๊กๆ ก๊ากๆ

เช้าวันถัดมา พอตื่นมา แกก็หิวนม แม่แกก็บอกว่า ไปหยิบกินซีลูก
แกตอบว่า ร้อน
ผมเองก็งง เปิดแอร์ เย็นๆ อยู่จะร้อนไง
แกบอกว่า หากลุกขึ้น ไปหยิบนม จะร้อน (แกไม่ยอมไปหยิบนมเอง จะให้คนอื่นช่วยหยิบให้)

Shin Picture @ 3 Year Old

ในระยะนี้ การถ่ายรูป Shin เป็นเรื่องง่ายขึ้น เมื่อเทียบกับก่อนแก 3 ขวบ ซึ่งตอนนั้น แกไม่ยอมให้ถ่ายเลย ต้องหาโอกาส กว่าจะได้สักภาพ เล่นเอาเบื่อ

มาวันนี้ ดีขึ้นเยอะ พอถ่ายได้ 1 ภาพ แกก็ขอถ่ายท่าอื่นๆ อีก... อย่างกรณีภาพนี้ แก Pose หลายท่ามากมาก... เข้าใจว่าเหตุผลหนึ่งที่แกชอบให้ถ่ายรูปมากขึ้น คงเนื่องจาก ก่อนหน้านี้ ได้พาแกไปเที่ยว Safari World แกคงเห็นว่า มีคนถ่ายรูปเยอะแยะ แกเลยเลียนแบบคนอื่น

Shin Picture

หน้าตาชินชิน ดูเหมือนจะเหมือนหลายๆ คน
บางคนก็บอกว่า หน้าตาเหมือนแม่
บ้างก็ว่าเหมือนอาม่า
บ้างก็ว่าหูเหมือนผ่อผ่อ (หูสวย คนชมหลายคน เฉพาะหู ใบหน้าไม่มีใครชมเลย)
หลังๆ คนเริ่มบอกว่า เหมือนพ่อม๊ากมาก ยังกะ Copy มาเลย

กลับมาอีกครั้ง

ห่างหายไปนานหลายเดือน พอกลับมาอีกที Web Blog ก็มีการเปลี่ยนแปลงใหม่ กว่าจะเข้ามาได้... เกือบแย่ เพราะต้องเปิด Cookies

...ตอนนี้ ชินชิน ก็อายุ 3 ขวบ 6 เดือนแล้ว เรียนอนุบาล 2 แล้ว

ที่ผ่านมา 2 อาทิตย์ แกเดินเข้า รร. ทุกวัน ทั้งพ่อ และแม่ ก็มีลุ้นว่า แกจะยอมเดินเองหรือไม่

แต่ปัญหา ที่น่าเบื่อมากมาก ก็คือ ทุกๆ เช้าที่แกตื่นมาทีไร ต้องเรียกหาแม่ทุกที หากไม่เจอ ก็จะเสียงดัง โวยวาย ตะโกนบอกว่า หม่าหมามานี่

คือว่า ต้องมาหาแก บางที่หากเราเข้าไป แกก็จะไล่ (คิดคิดแล้ว อยากตีแกจัง เพราะโมโห)

หากไม่มีลูกคงไม่รู้เลยว่า ชีวิต คนมีลูกนี่ มันสารพัดรสชาติจริงๆ ชินชิน พอยิ่งโต แกจะกวนมากขึ้นทุกวัน บางครั้ง พวกเรา ก็นึกไม่ถึงว่า คำพูดต่างๆ หรือท่าทางกิริยา มันมาได้อย่างไร แต่คิดว่า เป็นการเลียนแบบ อาจจะมาจากเพื่อนที่ รร. หรือ จากคนในบ้าน

อย่างวันนี้ พอผมกลับมาถึงบ้าน วันนี้ มาคนเดียว เพราะคุณแม่ งานยังไม่เสร็จ เราก็นั่งลงที่หน้าบ้าน ชินชิน ก็เดินมาหา บอกว่า มีเรื่องจะบอก

จากนั้น แกก็มากระซิบที่ข้างหู ถามว่า ทำไมหม่าหมา และแซ้กู ยังไม่กลับ

ที่งง คือว่า ทำไมแกต้องทำเป็นกระซิบที่ข้างหูด้วย เราเลยแกล้งกระซิบกลับ แกก็ทำต่อ รู้สึกว่า แกกวนพอดู

ไม่ ไม่ ไม่ และหยุดขวดนม เลิก Diaper

หายเงียบไปนาน กับการเขียน Blog, อาจเป็นเพราะช่วงนี้ ไม่รู้จะเขียนอะไร หรือ อาจเนื่องจาก เปลี่ยนวิธีการเขียน มาบันทึก Clip แล้วก็ Load ลง Youtube.com... เทคโนโลยี มันช่างเปลี่ยนแปลงรวดเร็ว ทันสมัยอะไรเช่นนี้... วันหนึ่ง ผมสามารถ Upload ภาพนิ่งต่างๆ ขึ้นสู่ Flickr.com ถัดมาอีกไม่นาน ผมก็สามารถ Upload Clips ต่างๆ ขึ้น Web ได้... ช่างสอดรับกับชินชิน ที่เกิดมาเป็นลูกป่าป๊าเสียจริง

มาพูดเรื่องแรก ดีกว่า มันเป็นสิ่งที่เหนือความคาดหมายก็ว่าได้ เรื่องที่ว่าก็คือ ชินชินเลิกขวดนมแบบเหลือเชื่อ คือว่า ต้นเดือน ม.ค. 2550 พ่อและแม่ ก็พาไปหาหมอ เพื่อฉีดวัคซีนตามนัด (นัดตั้งแต่ พ.ย. 2549 แต่พวกเราก็ Late จนถึงปี 2550)... วันนั้น หมอก็ถามโน่น ถามนี่ และบอกว่า ตัวสูงจัง ชินชิน อายุ 3 ขวบ 1 เดือน สูง 102 ซม. และหนัก 16 กก. คือสูงใช้ได้เลยหละ (คงเหมือนพ่อและแม่) จากนั้น หมอก็ถามว่า ยังกินนมขวดอยู่หรือไม่ ก็ตอบไปว่า กิน หมอเลยอุทานว่า ยังกินอยู่เหรอ ต้องเลิกได้แล้ว เดี๋ยวฟันจะไม่สวย
ก็จบเพียงแค่นั้น...
เย็นวันนั้น ก็ถามชินเรื่องกินนม ก็ถามแกว่า จะเอานมกล่อง หรือนมขวด ชินตอบว่า คุณหมอไม่ให้กินนมขวดแล้ว พวกเราก็อดขำไม่ได้ และตั้งแต่นั้นมา แกก็เลิกขวดนม... Surprise คุณพ่อคุณแม่มากมาก ไม่คิดว่า ทำไมง่ายขนาดนี้ ก่อนหน้านี้ ก็คิดว่า จะเลิกอย่างไรดี แกคงไม่ยอมแน่

ช่วงที่แกไป รร. อนุบาล ก็จะกินนมกล่องที่ รร. แต่พออยู่บ้าน แกก็จะขอกินนมขวด โดยให้เหตุผลว่า นมขวดอร่อย (ฟังดูมีเหตุผลดี)

ถัดมาก็เป็นเรื่อง ไม่ ไม่ ไม่ คือสารพัดไม่ ทำให้ต้องบันทึกไว้หน่อย
คือว่า แต่ก่อนเวลาแกทำอะไรไม่ถูก หรือไม่ดี คุณแม่ ก็จะพูด หรือสอนแก แต่แกก็จะสวนกลับว่า ไม่ต้องพูด
จากนั้น แม่แกก็บอกว่า หม่าหมาบอก แกก็สวนว่า ไม่ต้องบอก... ที่หนักกว่านั้นคือ ระยะหลังแกจะพูดว่า ไม่ต้องมอง คือแกไม่ให้มองแก

พวกเราเอง ก็ต้องหาวิธีจัดการกับแกบ้าง บางที ก็นำคำพูดที่แกพูดมาพูดกับแก เท่าที่สังเกตุชินชิน (หรือเด็กทั่วๆ ไป) พบว่า อะไรที่เราเคยพูดกับแกในอดีต แกก็จะนำกลับมาพูดกับพวกเรา

2 วันก่อน ตอนที่อยู่ในห้องนอน ก็เปิดแอร์ปกติ แต่เนื่องจากช่วงนี้ อากาศค่อนข้างเย็น พอเปิดสักพัก เราก็จะปิดแอร์ วันนั้น พอจะปิด แกก็พูดว่า ไม่ให้ปิด หนูร้อน และพูดว่า หนูไม่อนุญาติ... เฮ้อ เล่นเอาทั้งพ่อและแม่ อดขำไม่ได้ นี่แหละ ชีวิต การมีลูก มันก็มีอะไรที่สนุกๆ เหมือนกัน

----------------- ชินเลิก Diaper เมื่อประมาณ 2 ขวบ 10 เดือน-----------------------------------
ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่ทั้งคุณพ่อและคุณแม่ คิดเสมอเหมือนกันว่า น้องชิน จะเลิก Diaper เมื่อไรน้า คิดมาเรื่อยๆ ก็จนกระทั่งสังเกตว่า ในเวลากลางคืนที่เราใส่ Diaper ให้แกแล้ว แกไม่ได้ฉี่รด เป็นเวลา 3-4 วัน และสังเกตุว่า เมื่อแกปวดฉี่ แกก็จะร้องลั่นว่า ปวดฉี่ ... เมื่อเป็นที่แน่ใจว่า คงไม่ฉี่ราดแล้ว และไม่ต้องใช้ Diaper แล้ว ก็เลยเลิกใส่ Diaper เมื่อเวลาแกหลับ ตอนนั้น ก็อายุได้ 2 ขวบ 10 เดือน

สำหรับช่วงกลางวันนั้น ก็เลิกใส่ Diaper เมื่อแกอายุได้ประมาณ 2 ขวบ คือว่า กลางวันไม่ต้องใส่เลย เวลาแกปวด แกก็จะร้องว่า ฉี่ (เสียงยาวๆ) ช่วงนั้น หากแกร้องเมื่อไร ต้องรีบพาเข้าห้องน้ำทันที เพราะหากช้าเมื่อไร ฉี่ราดชัวร์ เพราะแกยังกลั้นฉี่ไม่เป็น... หลังๆ มาแกก็จะเก่งขึ้นๆ เรื่อยๆ คือสามารถกลั้นฉี่ได้ หากห้องน้ำอยู่ไกล หรืออยู่ในรถ ก็ไม่มีปัญหา คือว่า ยังพอหาห้องน้ำทัน

ชินชิน 3 ขวบแล้ว

ก่อนที่จะมีลูก ก็คิดว่า เด็กๆ กว่าที่จะสื่อสาร จะพูด จะทำอะไรได้ คงต้องเกิน 5 ขวบขึ้นไป

แต่ตอนนี้ เรามีลูกแล้ว ทำให้รู้ว่า สิ่งที่เคยคิดนั้น ไม่ถูกต้อง

ตอนนี้ ชินชิน ก็ครบ 3 ขวบแล้ว ทำอะไร ต่อมิอะไรได้มากมาย จน พ่อและแม่ ก็ยังงงๆ ในหลายๆ ครั้ง

ชินชิน สามารถเปิดปิดประตูเหล็ก รั้วบ้านได้ ซึ่งเป็นประตูเหล็กที่ยาว และหนักพอควร ความกว้างของประตูเหล็ก สำหรับจอดรถ 2 คัน เหตุการณ์เกิดหลังจากที่ เรา กลับมาจากมาเลเซีย ก่อนไปมาเลฯ ชินชิน ยังเปิดเองไม่ได้ จะได้ก็แต่ เปิดพร้อมผู้ใหญ่ แต่พอกลับมา เพิ่งเห็นแก เปิดเข้าออกเอง

ชินชิน สามารถล้างจานได้แล้ว ทำท่าทำทาง เหมือนผู้ใหญ่ มีการใช้ฟองน้ำ ใส่น้ำยาล้างจาน ถูๆๆๆ จากนั้น ก็ล้างจานด้วยน้ำเปล่า แต่ ก็ต้องตามล้างให้ใหม่เสมอ

ชินชิน ช่วยตากถุงเท้า และ ลิง ของป่าป๋า

ชินชิน เริ่มใช้โทรศัพท์แล้ว (แต่ต้องกดเลขหมายให้) อย่างคืนนี้ โทรไปหาป๋า และบอกว่า อาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้ว เพราะจะไปโลตัส

ชินชิน สามารถเปิด ปิด ประตูรถ และขึ้นลงรถเองได้

ชินชิน ค่อนข้างดุ (มาก) เวลาเล่นของอะไร จะไปห้ามแก แกไม่ค่อยยอม แกจะสู้ หรือต่อรองว่า ขอนิดหน่อย

เวลาพูดสวนกะแก แรกๆ แกก็จะบอกให้หยุด เพื่อให้แกพูดก่อน แต่หลังๆ นี้ แกจะเอามือแกมาปิดปากคนอื่นแทน

สุวรรณภูมิ

19 พ.ย. 2549 สุดๆ ไปเลย ครั้งแรก ในชีวิต ที่สุวรรณภูมิ บินไปมาเลเซีย

อันที่จริง ก่อนหน้าที่เขาจะเปิดสนามบิน ก็เคยได้มาเดินเล่นบ้าง

ครั้งนี้ เป็นการบินจริงๆ ครั้งแรกของผม บินไปอบรมที่มาเลเซีย หลายคน คงงง เอ๊ะ ทำไม ไปมาเลเซีย มันน่าจะดีกว่านี้

ก็ไม่มีอะไรหรอก เป็นทุนญี่ปุ่น ของ CICC ที่เราเคยไปมา 2 หนแล้ว แต่คราวนี้ เขาจัดที่มาเลเซียแทน ผมคิดว่า คงเป็นการประหยัดงบประมาณ ยิ่งช่วงนี้ เศรษฐกิจไม่ดี ก็ต้องประหยัด

แต่สำหรับผม ก็อยากไปใกล้ๆ แล้ว ไม่อยากไปไกลๆ ด้วยหลายๆ สาเหตุ อาทิ คิดถึงลูก เป็นห่วงงาน อยากอยู่บ้าน ก็คงตามวัยหละน้า นี่ก็เกือบ 44 แล้ว
ถือว่า ไป Update และ พักผ่อน เล็กน้อย

เรามาถึงสนามบินในเวลา 9.20 ก่อนเวลเครื่องออก 2 ชม. หรือ 11.20 น. ขับรถมาจากบ้าน 40 กม. ใช้เวลาประมาณ 1 ชม. แวะกินข้าวแถว กม. 9

มาครั้งนี้ เป็นครั้งแรก บอกได้เลยว่า เจอสารพัด แบบไม่เคยเจอมาก่อน ตั้งแต่เคยเดินทางไปเมืองนอก ตั้งแต่ 1990 หรือ 16 ปีมาแล้ว ผมเดินทางมาพอควร ตั้งแต่ จีน ญี่ปุ่น เกาหลี มาเลเซีย สิงคโปร์ บาหลี อเมริกา ฝรั่งเศส มอนาโก ยังไม่ครบ 10 ประเทศเลย

เฮ้ย เฮ้ย มีฝรั่งแก่ๆ คนนึ่ง มานั่งกะเราด้วย
อ้าว เขาถามเราว่า ที่นี้ มี Internet Access ให้ใช้หรือไม่ เราบอกว่ามี
เขาถามต่อว่า ต้องมี Code หรือ Pin ในการใช้งานหรือไม่ เราบอกว่า ไม่ต้อง สามารถใช้ได้เลย
และเราก็พูดต่อว่า หากอยู่นอก Lounge นี้ ก็ต้องเสียเงิน

พอมาถึงก็รับเข้าแถวเลย สายการบินมาเลเซีย Malaysian Airlines
ป๋า เข้าแถว Check In ตั้งแต่ เวลา 9.30 แถวก็ไม่ยาวเท่าไร มีประมาณ 4 แถว ยืนรอ... รอไปรอมา ทำไมมัน Check In ถึงช้ามากนัก (วะ) เห็นแต่ละคน ก็นานๆ บางคนก็เดินออกดื้อๆ เราเองก็ไม่ทราบว่า เพราะอะไร เพราะอยู่ไกล ยืนไปได้ประมาณ เกือบ 1 ชั่วโมง หรือ 10.30 น. ก็เห็นผู้โดยสารที่ยืนหน้าเรา ก็ไม่รู้ทะเลาะอะไรกันอีก ทีนี้ เราก็อด (เสือก) ไม่ได้ เพราะเรายืนใกล้หน้า Counter มากแล้ว ก็ถามผู้โดยสาร เขาก็บอกว่า Check In เต็มหมดแล้ว เราก็งง เฮ้ย...มีแบบนี้ด้วย เลยไปคุยกับ เจ้าหน้าที่ เขาก็บอกว่า เป็นเพราะ มาเลฯ เขาส่ง เครื่องลำเล็กมาคือ Boeings 737 ซึ่งรับคนได้ประมาณ 160 คน ซึ่งความจริงเขาต้องส่งลำใหญ่ คือ Air Bus มา ก็เลยเป็นปัญหากับคนที่มาทีหลัง แต่ก็ไม่ได้มา Late นะ เราคิดว่า คงเป็นเพราะเขาต้องการ Save Costเขาเสนอให้ใช้ Flight อื่น ซึ่งมีทั้ง TG และ MH (Malaysian Airlines) เราเลยเลือก TG ซึ่งจะบินประมาณ 16.30 น. หลังจากนั้น สักพัก ก็มีเด็กหนุ่มคนนึง มาถามเราเรื่องนี้ ก็เลยเล่าให้แกฟัง แกเลยบอกว่า เป็นประจำเลย ไอ้ MH นี่

เราก็ถามเขาต่อว่า ต้องทำอย่างไร ต่อ เขาก็บอกว่า ต้องไป Check ที่ Counter TG แล้วเราถามว่า ไม่มี Coupon อาหารให้หรือ (เราไม่พลาดอยู่แล้ว) เขาก็ให้มา เป็น Coupon ทาน Hamburger ของ Burger King

จากนั้น ป๋า ก็ไป Check ที่ TG ก็แป๊บเดียวเสร็จ
ทีนี้ เวลามันเหลือเฟือเลย ตั้ง 4 ชั่วโมง ก็เดินหาโทรศัพท์ เชื่อหรือไม่ หาไม่มีเลย ชั้น 4 สำหรับ Check In ถามเจ้าหน้าที่ เขาบอกว่า ต้องไปชั้น 3 หรือ 2 จะมีบ้าง
เดินไปเดินมา ปวดท้อง อึ๊ ก็เดินหาตั้งนาน ถึงจะเจอ พอเข้าไปถึง ต้องเข้าคิวรอ ตั้งแต่ ไป ดอนเมืองมา ไม่เคยเข้าคิวรอเลย เพิ่งเจอที่นี่ครั้งแรก รอเกือน 10 นาที มีคนรอก่อนเราหนึ่งคน
เออ ลืมบอกไป ก่อนหน้านั้น ก็ไปกดเงินที่ ATM SCB กด 900 บาท ปรากฏว่า เงินไปออก เราเลยต้องตะโกนเรียก พนักงานธนาคาร มาดู เขาก็ให้เรา Check ยอดใหม่ ปรากฏว่า ไม่โดนตัดที ก็เลยกดใหม่ คราวนี้ ออกมาแล้ว (2 เรื่องแล้วนะ)
เรื่องที่ 3 ก็ คือ เราจะขึ้นไปบน Sky Lounge เพื่อดูภาพวิวสูงๆ ก็ขึ้นบันไดเลื่อนไป สูงเหมือนกัน พอขึ้นไปถึง กลายเป็นห้องอาหารดักรออยู่ เลยหน้าแตก (บริเวณที่จะเปิดให้เข้า เขากั้นอยู่) คนขึ้นไปเยอะมากเลย ต้องเดินลงมาหมด
ลืมบอกไป ตอนนี้ ป๋า ใช้ Free Internet ที่ TG Lounge โดยพิมพ์จาก Notebook ป๋า ป๋าไปขอความกรุณาจาก เจ้าหน้า Malaysian Airlines ต้องตื้อนิดๆ แต่เจ้าหน้าที่เขาก็อัธยาศัยดี บริการดี แกก็บริการให้เราได้นั่ง Lounge
Lounge TG มันใหญ่จริงๆ เห็นแล้ว เราว่า เสียดายเงินที่นั่งคงจุได้เป็นร้อยๆ คน นั่งสบายมาก ของกินเยอะ แต่เราอิ่มมาแล้ว จาก Hamburger อิ่มมากๆ ด้วย เดี๋ยวว่าจะขออึ ที่ Lounger นี้ อีกสักรอบ ไม่รู้ว่าส้วมมันหอมหรือไม่

ป้อนนม กินนม หนาวกันทั้งบ้าน

เป็นเรื่องที่ยังจำกันได้ดี เวลาที่จะให้นมชินชิน ตั้งแต่แกอายุได้ประมาณ 6 เดือน

เรื่องของเรื่องคือว่า เวลาที่จะต้องป้อนนมหรือให้นมชินชินทีไร ปรากฏว่า แต่ละคน ไม่ว่าเป็น พ่อ แม่ หรือ ผ่อผ่อ ต่างก็ถอยกันหมด เป็นเพราะ เวลาป้อนนมแก แกจะสู้ ไม่ยอมกิน บางทีก็เอาขาเตะบ้าง ร้องโวยวายบ้าง เป็นอย่างนี้ จนถึง ขวบกว่า... ผ่อผ่อบอกว่า บางทีก็โดนแกหยิกด้วย เจ็บจริงๆ

ตอนที่ชินอายุได้ประมาณ 6 เดือน มื้อกลางคืน ประมาณ 2 ทุ่ม พ่อจะเป็นคนป้อนนมให้ชิน (ส่วนมากนะ) ก็ต้องลุ้นตลอด ต้องให้แกง่วงนิดๆ แล้วก็ลุ้นให้แกดูดให้หมด ก่อนที่จะหลับ มีอยู่หลายๆ ครั้งที่ถ้าแกดูดนมแบบ จ๊วบๆ เร็วๆ เราก็ดีใจมาก ลุ้นให้หมดเร็วๆ แต่ปรากฏว่า ผลจากการที่แกดูดนมเร็วๆ นี่เอง ทำให้แก อ๊วกออกมา เลอะไปหมดเลย แล้วแกก็ร้องนิดๆ เราเองก็ต้องตะโกน เรียกแม่แก ขึ้นมาช่วยเช็ด... ใจก็นึกเสียดายนมที่กินเข้าไป เพราะกว่าจะลุ้นให้แกดื่มเข้าไปได้

...พออายุได้ประมาณ 1 ขวบ 2 เดือน ตอนนั้น ส่งไปที่ Nursery ทีโอที แกก็จับขวดนมกินเองได้แล้ว ไม่ต้องป้อนอีกต่อไป แต่ก็อยู่ Nursery ได้ 1 อาทิตย์ เพราะสู้เชื้อโรคไม่ไหว

...ก็รอมาได้อายุ 2 ขวบ 4 เดือน จึงส่งเข้าอนุบาลฉัตรเฉลิม สังเกตุว่า ตั้งแต่แกเข้า รร. อนุบาล เป็นต้นมา แกทานนมมากขึ้น
... ประการแรก คือ ตอนเข้านอน ที่เดิมจะกินเพียง 1 ขวด ก็จะเป็น 1 ขวดครึ่ง
... ประการที่สอง คือ คือจะมีการเพิ่มรอบดึก ในเวลา ตี 1-2... แกต้องตื่นขึ้นมาประจำ และตะโกนว่า "กินนม" หรือ "หม่าหมาหนูหิว"

เราเองก็ดีใจที่ลูกกินนมได้มากขึ้น

ชิน ชิน ล้างก้นให้แม่

วันนี้ ชินชิน อายุได้ 2 ขวบ 10 เดือน แล้ว

เช้าวันนี้ เป็นวันจันทร์ ก็เป็นวันที่ ชินชิน ต้องไป รร. เรียน Summer เหมือนเดิม แปลกจัง ทำไม เขาเรียกว่าเรียน Summer ทั้งๆ ที่ไม่ใช่หน้าร้อน มันน่าจะเป็น Winter หรือ Rainy เสียมากกว่า

เช้านี้...ชินชิน ตื่นขึ้นมา ไม่พบแม่ ก็ถามพ่อว่า หม่าหมาไปไหน เราก็บอกว่า อยู่ในห้องน้ำ (ส้วม) ชินชิน ก็เลยเดินไป ที่หน้าห้องน้ำ เรียกหา หม่าหมา ถามว่า ทำอะไร แม่เขาก็บอกว่า อึ๊

ชินชิน บอกว่า ถ้าหม่าหมา อึ๊ เสร็จแล้ว ให้บอกชินชิน ชินชินจะล้างก้นให้ เล่นเอา เราขำกลิ้งเลย

เราเองก็เข้าใจว่า ทำไม ชินชิน ทำเช่นนี้... คิดว่า เป็นการเลียนแบบพฤติกรรม เวลา ที่ชินชินปวดอึ๊ แม่เขาจะบอกให้ ชินชิน เข้าไปอึ๊เอง แล้ว หม่าหมา จะล้างก้นให้ ทีนี้ แกก็ทำให้แม่แกบ้าง

ชิน ชื่อนี้มาได้อย่างไร

ก่อนที่ใกล้วันคลอด ผมเองก็พยายามเปิด Net หาชื่อให้ลูก ก็จดมาได้เยอะพอควร

แต่พอเอาเข้าจริง ไม่ได้ใช้ชื่อที่หามาเลย
จำได้ว่า หลังจากคลอดมาได้แล้ว 2 วัน ที่ รพ. พญาไท 2... อาเฮีย ก็มากะครอบครัวแก พร้อมน้อง Pink
ระหว่างนั้น ติ๋วก็นั่งคุยอยู่บนเตียง แล้วก็ยืม Dict จาก น้อง Pink มาใช้ กดๆ ดู แล้วก็บอกว่า ตั้งชื่อเป็น
จิดาภา เราเองก็บอกว่า OK คือตามใจแฟนหละ

ก็ง่ายๆ ดีนะ อุตส่าห์ Search หาชื่อใน Net มาตั้งนาน สุดท้ายก็ไม่ได้ใช้

สำหรับชื่อเล่น ชิน นั้น เราเองก็โทรทางไกลหาผ่อผ่อ ซึ่งตอนนั้น ยังอยู่ที่ตรัง กำลังจะเดินทางมาที่ กท. เราก็บอกให้ผ่อผ่อ ตั้งชื่อ จีน ให้ (จะลืม ชื่อจีนได้ไง คุณพ่อเราก็มาจากเมืองจีน) ผ่อผ่อ ก็บอกว่า พี่ฝน พี่ฝ้าย ก็มีชื่อจีนแล้ว ก็เลยบอกว่า ให้เป็นชื่อ ชิน จะได้ไหม ผมก็บอกว่า OK เลย และก็ชอบชื่อนี้ด้วย เพราะดี

ชิน ในภาษาจีนแปลว่ ใส (น้ำใส)

ชื่อนี้ ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับ ชินคอร์ปแต่อย่างใด ได้โปรดรับทราบด้วย

ตกลง ก็เป็นอันว่า แม่แกตั้ง 1 ชื่อ ผ่อผ่อตั้งให้ 1 ชื่อ ก็แบ่งกันไปคนละชื่อ

26 พ.ย. 2550

อยู่ๆ ก็นึกขึ้นมาได้อีกเหตุผลว่า ทำไม ถึงชื่อ Shin Shin
ก็ด้วยเหตุที่ว่า คุณพ่อ (ป่าป๊า) ชื่อ JR : JumRoon : Japan Railway หรือ รถไฟฟ้าในญี่ปุ่น
ดังนั้น ลูก JR ต้องด่วนกว่า JR จึงตั้งชื่อว่า ShinGanSen หรือคือ รถด่วนในประเทศญี่ปุ่น

ตึงเครียด ชิน ไม่ยอม

คืนนี้ จำได้ว่า เรากะแกก็เล่นกันสนุกมาก เหมือนทุกๆ เย็นหลังอาหาร
ก่อนจะขึ้นไปนอน เราก็แซวแกว่า ป่าป้า จะนอนข้างล่าง ป่าป้า จะนอนกับผ่อผ่อ แกก็ไม่ยอม ก็พูดทำนองแบบเรา ที่สุด แกก็บอกว่า ชินชินเดินเองไม่ได้ ต้องให้ป่าป้าจูง ก็เลยต้องจูงเขาขึ้นชั้นบนพร้อมกัน

พอเข้าไปในห้อง แม่แกกำลังนั่งคุยมือถืออยู่กะอาม่า ชินชินเข้าไปถอดแว่นแม่แก และก็เอาแว่นเขวี้ยงโยนไปที่นอน แม่แกก็เลยตีแก 1 ที แกก็เฉย จากนั้น แกก็มาหยอกล้อเล่นก้บป่าป้า เฮฮา หัวเราะซักลั่นห้อง ส่วนแม่แก ก็คุยโทรศัพท์ไปเรื่อยเปื่อย

จากนั้น เหตุการณ์ที่ทำให้ป่าป้างงก็คือว่า ระหว่างที่แกวิ่งอยู่ แกได้วิ่งผ่านแม่แก แกเอามือแกไป ตีหรือตบ ตรงหลังคอแม่แก อย่างแรงเลย แก ตีไป 2 ครั้ง จนแม่แกต้องดุแก
ถามว่า "ตีหม่าหมาทำไม"
แกตอบว่า "เป็นเพราะหม่าหมาตีแก"
แม่ถามชินว่า "ทำไม หม่าหมาตีแก"
แกตอบว่า "แกไปถอดแว่นแม่แกออก"
คือดูเหมือน แกก็ทราบเหตุผลที่แกถูกตี แต่แกไม่ยอม ต้องตีกลับ
แม่แก ก็บอกให้แกขอโทษ แกบอกว่า ไม่ขอโทษ
แม่แกบอกว่า ถ้าไม่ขอโทษจะไม่ให้กินนม แกบอกว่า แกจะกินนมป่าป้า

สุดท้ายแกก็ยอมขอโทษ ทำให้บรรยากาศเริ่มดีขึ้น

เด็กในท้อง ขยับน้อย ตื่นเต้นจัง

สิ่งนี่หละ ที่ทำความเครียด และความตื่นเต้น ให้พวกเรา
ก็จะไม่ตื่นเต้นได้ไง พอถึงเดือนที่ 8 ก็ให้หมอตรวจตามปกติ แต่หมอบอกว่า ดูเหมือน หัวใจเด็กเต้นน้อย และบอกว่า ต้องไปตรวจคลื่นหัวใจเด็กที่อยู่ในท้อง... ทีนี้ ก็ตื่นเต้นกันอีกแล้ว แกก็แนะนำให้ไปที่ รพ. ชลประทาน เพราะใกล้คลีนิคหมอ

ต้องไปตรวจทุกเย็นวันจันทร์ จากนั้น ก็ต้องรีบขับรถ เอาผลการตรวจคลื่นหัวใจ ให้หมอ โชคดี ที่เวลาที่เดินทาง คือประมาณ 2 ทุ่ม รถไม่ค่อยติด ก็ใช้เวลาขับรถประมาณ 20 นาที เมื่อให้หมอดูผล หมอก็บอกว่า ดูจากกราฟแล้ว ก็ดูปกติดี ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง แต่ก็ตรวจเช่นนี้ทุกวันจันทร์

การตรวจคลื่นหัวใจเด็กในท้อง พยาบาลก็จะเอาสายไฟ หลายๆ เส้น มาแปะ ตามหน้าท้อง และให้นอน เพื่อให้เครื่องทำงานประมาณ 15 นาที ส่วนผมก็ต้องนั่งรอข้างนอก เขาไม่ให้เข้าไปข้างในห้อง บางครั้งก็แอบเข้าไปดู (เพราะเป็นห่วง) มีอยู่ครั้งนึง ดีที่เราเข้าไปดู เพราะปรากฏว่า กระดาษ Plot กราฟเกิดหมด แล้วเราต้องไปตามเจ้าหน้าที่มา แต่ก็เริ่มวัดค่าใหม่ (เสียเวลาไปฟรีๆ)

ตั้งท้อง

ทันทีที่รู้ว่า แฟนตั้งท้อง... ความตื่นเต้นก็เข้ามาหา ต้องทำตัวอย่างไรบ้าง เรื่องอาหารการกิน พฤติกรรมการดำรงชีวิต ที่ต้องปรับตัวใหม่

เราเองก็โทรไปหาผ่อผ่อ หรือพี่สาว เพื่อขอคำแนะนำต่างๆ นาๆ ก็ได้รับคำแนะนำมากพอควร อาทิ

• อย่าออกแรงมาก
• อย่าเอื้อมมือ หรือเหยียดมือออกยาวๆ
• ห้ามกิน น้ำลูกเดือย
• ห้าม เจาะ หรือทำการใดๆ เกี่ยวกับตัวบ้าน
• นอนมากมาก
• อย่าสะเทือนมาก
• ...

แต่สิ่งที่ผมจำได้ดีคือ การเดินทางไป-กลับ ระหว่างที่ทำงาน

ช่วงนั้น ระหว่างตั้งท้อง 9 เดือน แฟนไม่มีโอกาสได้ออกนอกเส้นทางเลย เช้าขับไปที่ทำงาน เย็นก็ขับกลับบ้าน วนตั้งแต่ รัตนาธิเบศร์ ตรงมาแคราย ตรงมาบางเขน เข้า Local Road แล้วตรงไปหลักสี่ เข้าที่ทำงาน พอตกเย็นเลิกงาน ก็ขับตรงเข้าปากเกร็ด ไปทางติวานนท์ เข้าสนามบินน้ำ เลี้ยวขวาที่พระนั่งเกล้า จากนั้น ก็กลับหมู่บ้าน... ทำอย่างนี้ อยู่ 9 เดือน จะมีการออกนอกเส้นทางบ้าง ก็ต่อเมื่อ หมอนัดตรวจเท่านั้น

ก็ยอมรับว่า มีความเครียดพอสมควร กลัวว่าจะพลาด แล้วแท้ง และโดยปกติแล้ว แฟนก็ไม่ค่อยระวังตัวอะไรมากด้วย อาทิ การออกแรง ซึ่งบางทีเราเองก็โมโห และทะเลาะกันบ่อยครั้ง ที่แกไม่ค่อยฟังเรา

และเมื่อเวลาผ่านไปได้ 3 เดือน พวกเราก็เริ่มสบายใจขึ้น เพราะมั่นใจว่า ตัวอ่อน คงแข็งแรงพอแล้วหละ

ในช่วงนั้น ก็ยังไม่ใส่ชุดคลุมท้อง ถึงแม้ว่า ท้องค่อนข้างโตพอควร มีสาเหตุมาจากว่า เขาถือกันว่า อย่าใส่ชุดคลุมท้องเร็วไป เราเองก็ต้องเชื่อ อีกอย่างคงเป็นเพราะท้องแรก อาจจะเขินๆ ก็เป็นได้

ในที่สุด ก็ตั้งครรภ์จนครบ 9 เดือน ผ่านมาโดยสวัสดี
จริงๆ แล้วก็ไม่สวัสดีเท่าไร เนื่องจากพอเข้าใกล้เดือนที่ 8 ก็มีเรื่องให้ตื่นเต้น ต้องลุ้นกันอีกที